Voorstellen

Herinneringen

 

Deze voorstel tekst verandert eens in de zoveel tijd. Het is niet dat ik of mijn ervaring zijn veranderd.

 

Ik ben Susanne Jungerhans- Wierema, fysiotherapeut, coach, mindfulness trainer, orthomoleculiar therapeut, zie linked in

https://nl.linkedin.com/in/susanne-jungerhans-wierema-4571162b

 

Wat wel veranderd is wat ik over mezelf wil vertellen en op welke manier. Het zal misschien te maken hebben met de december maand of het feit dat het dit jaar 25 jaar geleden is dat ik afstudeerde, ik stel me in iedere geval nu graag voor aan de hand van een aantal herinneringen uit mijn werkzame leven. 

 

Ik kwam op het idee toen ik afgelopen week een document zocht op mijn laptop en allerlei documenten tegenkwam waarbij ik dacht: Dat heb ik ook nog gedaan! Zo kwam ik het lesboek voor docenten tegen van Teach the future. Een mooi programma voor de basisschool waar ik de bewustwordingsoefeningen voor heb geschreven. Sommige van deze oefeningen komen uit het Mindfulkids programma waar ik trainer van ben. Ook een mooi basisschool programma waarin kinderen leren te voelen, ervaren en in het hier en nu zijn...Wat een cadeau is het wanneer je de kinderen tot rust en zichzelf ziet komen. 

 

Ali, 1996

Wanneer ik aan kerst denk denk ik atijd aan Ali. 25 jaar geleden werkte ik in een prive neurorevalidatie kliniek in Londen. 'Hooggeplaatste mensen' uit het midden oosten met niet aangeboren hersenletsel (ongevallen en hersenbloedingen) werden ingvlogen en intensief behandeld in de kliniek. Ik behandelde Ali een jaar lang, 2 x per dag 45 minuten. Hij was alleen in Londen, zijn familie kwam 1 x over en er kwam af en toe iemand van de ambassade langs. Ali kon niet meer praten dus communicatie ging via oogcontact. De kliniek lag midden in het centrum in een straat achter Oxford street. In de weken voor kerst hangt de straat vol lichtjes, de etalages prachtig versierd! Toen ik Ali op ging halen voor zijn middag therapie sessie en hem in de kale kamer zag liggen trok ik hem een jas aan, legde een deken over hem heen en reed hem in zijn grote ligrolstoel de kliniek uit rechtstreeks naar Oxford street om de etalages te bekijken. Zonder overleg (ook niet met hem of mezelf). Ali straalde. 

 

Natuurlijk bewegen, 2018

Het is heerlijk warm, de kaarsjes zijn aan, een rustig muziekje. Ik praat de 'Natuurlijk bewegen' groep in mijn nieuwe praktijk door een geleide meditatie. Om me heen gaan buiken op en neer en laten een volledig rustige, ontspannen ademhaling zien. Opeens realiseer ik me wat een heerlijke ruimte ik heb om in te werken en wentel me met een grote glimlach in een groots dankbaar gevoel.

 

Stress, 2012

Stressmanagement. Stressssss. Wanneer je het woord zegt ligt daar natuurlijk de aandacht op. Bij een groot bedrijf geef ik een serie van stressmanagement trainingen. Medewerkers kunnen zich er vrijwillig voor opgeven. De training is echter direct na het werk in eigen tijd en de deelnemers komen vermoeid oogend en....gestressed de zaal in. Vervolgens mag ik gaan vertellen hoe je die stress het beste kunt managen. Nu kan ik er hartelijk om lachen.

 

Shinrin Yoku 2019

Ik loop door het bos en zoek even steun bij een grote eik. Ik begeleid een groepje jonge dames van bedrijf tijdens een Shinrin Yoku wandeling. Interessant om te zien hoe verschillend de dames dit ervaren. De eigen identiteit komt zo heel mooi tot uiting. Niemand hoeft te voldoen aan verwachtigen, alle ervaringen zijn goed, het zijn immers jouw ervaringen. Dat is soms even wennen. Ik word vrolijk van dit soort wandelingen. Je ziet van alles gebeuren en in beweging komen. Deelnemers worden zich bewust van allerlei verschillende dingen en/ of er ontstaat weerstand. Het onbekende wordt niet begrepen en als onveilig ervaren. Weerstand volgt. Ik herken dat en weet nu: waar de weerstand zit, zit het antwoord. De natuur lost dat op een soort vanzelfsprekende manier geheel oordeelloos op. Het is niet uit te leggen, het is immers een persoonlijke ervaring ;). Aan het eind van de wandeling zie ik rust en een glimlach in alle gezichten. 

 

Zwanger 2001

Ik ben ongeveer 30 weken zwanger en werk in een revalidatie kliniek. Ik voel me prima en mijn zwangerschap heeft geen invloed op mijn werkzaamheden. Ik behandel een vrouw met een halfzijdige verlamming. Ik buk om haar schoenen uit te doen. Ze maakt zich daar erg druk om. Dat kan toch helemaal niet met die zwangere buik. Gaat prima, zeg ik. Mevrouw zit op een grote behandeltafel tegen een grote gymbal aan. Ik ga op de gymbal zitten en leg haar armen over mijn benen om op die manier haam bovenlichaam te kunnen mobiliseren. Dan kijk ik opzij en zie het hele tafreel in de grote spiegel aan de muur en barst in lachen uit. Lichamelijk lukte het allemaal prima maar soms moet je je aanpassen aan de situatie. 

 

Baby's in 't bos 2007

'Wat een geweldige baan heb ik toch' denk ik als ik door de zon in het markdal fiets op weg naar de weekelijkse Baby's in 't Bos training. Puurmens heeft als eerste in Breda actieve zangerschaps begeleiding opgezet en aangezien deze dames bevallen zijn en nu ook actief willen blijven bedachten we de Baby's in 't Bos als vervolg. Sportkleding aan, kinderwagens mee, lekker naar buiten in beweging :)

 

Na 25 jaar werkevaring heb je natuurlijk te veel herinneringen om op te noemen. Het blijkt leerzaam en vooral leuk te zijn om er een aantal de revue te laten passeren. Terugkijkend vind ik het mooi om te zien dat er rode draden doorheen lopen: Aandacht, rust en ruimte, lichaam en geest en bovenal: Natuur. Ik vind het ook fijn om te zien dat ik mezelf door de jaren heen in de breedte ben blijven ontwikkelen en de mens benader vanuit een holistisch perspectief.